Foto: uit open bronnen
Deze meest voorkomende verwantschapsscenario’s vernietigen het emotionele contact tussen generaties en leiden tot onderkoelde relaties
De moeder-kind relatie wordt beschouwd als een van de belangrijkste relaties in het leven, maar zelfs deze ontwikkelt soms barsten. Volwassen kinderen kunnen kouder worden, minder vaak contact opnemen of zich helemaal distantiëren. Dit gebeurt niet plotseling, er zitten meestal specifieke psychologische problemen achter dit gedrag die zich gedurende vele jaren hebben opgebouwd. Het is belangrijk om te beseffen dat deze vervreemding bijna nooit een daad van ondankbaarheid is, maar eerder een behoefte van het volwassen kind om zichzelf te beschermen.
Buitensporige controle
Als een kind opgroeit in een overmatig controlerende omgeving – met constante controles, advies over “wat het beste is”, kritiek en inbreuk op de persoonlijke ruimte – ontwikkelen ze een innerlijke weerstand.
Op volwassen leeftijd begint een dergelijke controle te worden gezien als een bedreiging voor de onafhankelijkheid, dus de persoon trekt zich automatisch terug om zijn of haar eigen grenzen te stellen. Het maakt niet uit hoeveel liefde er is, controle overschreeuwt het.
Emotionele druk en manipulatie
Zinnen als “Ik heb alles voor je gedaan”, “Je kunt niets zonder mij”, “Hoe kun je me dit aandoen?” – laten een diepe indruk achter. Dit zijn manipulatieve manieren om aandacht te krijgen, waardoor kinderen zich schuldig voelen in plaats van geliefd.
Op volwassen leeftijd proberen ze aan deze druk te ontsnappen en kiezen ze afstand als een manier om hun emotionele evenwicht te bewaren.
Het niet herkennen van emoties en het devalueren van ervaringen
Veel mensen groeiden op in gezinnen waar het niet gebruikelijk was om over gevoelens te praten. Ze hoorden voortdurend de volgende woorden van hun ouders:
- “Verzin het niet.”
- “Anderen leven slechter.”
- “Wees niet zwak.”
Zo wordt de overtuiging gevormd dat mama geen steun is en geen persoon met wie je openhartig kunt praten. Op volwassen leeftijd willen mensen zich niet openstellen voor mensen die hun ervaringen nooit hebben erkend, dus relaties worden oppervlakkig of verdwijnen helemaal.
De rol van ouders voor hun moeder
In sommige gezinnen wordt het kind van jongs af aan gedwongen om een psychologische steun voor de moeder te worden: luisteren naar problemen, haar kalmeren, verantwoordelijkheden op zich nemen die ze niet had hoeven dragen.
Op volwassen leeftijd krijgt zo iemand genoeg van de eindeloze rol van redder en kiest hij ervoor om op afstand zijn eigen leven te beginnen in plaats van eindeloos voor zijn moeder te zorgen.
